Interview met JUNGLE AAA door Theo Ploeg gepubliceerd in Opscene 76 (april/mei 2000)

 

Het bouwen van ruimteschepen zodat iedereen dit aardse bestaan kan ontvluchten? Het klinkt als complete waanzin of als een goed doordachte metafoor van onze huidige razendsnelle Westerse samenleving. Niets van dat. De Association of Autonomous Astronauts is bloedserieus. De aarde is te licht bevonden en de blik is gericht op de ruimte. Inmiddels houden talloze groeperingen in diverse landen zich bezig met het ontwikkelingen van onafhankelijke ruimtevaart programma’s . Elk met hun eigen zwaartepunt. De Nederlandse tak van de AAA heeft wel een heel raar streven: het vinden van een symbiose tussen drum’n’bass en ruimtevaart. Hoe ze dat in godsnaam willen realiseren? Opscene ging op onderzoek uit.

 

Zeventien februari in het jaar des heren 1600. Na een negenjarig verblijf in de kerkers van het Vaticaan sterft Giordano Bruno op de brandstapel van de inquisitie, Bruno was de enige die de niet gepubliceerde ideeën van Copernicus openlijk verdedigde en zelfs uitbouwde. Bruno was er van overtuigd dat de zon, volgens Copernicus het middelpunt van het heelal, niet meer was dan een gewone ster. Een ster uit talloos veel miljoenen. De brandstapel verdiende de streng gelovige Bruno echter vooral voor zijn stelling name tegen het idee dat de mens het middelpunt van de schepping vormde. En wat de denken van het idee dat God geen persoon is maar een ‘iets’ dat in alle materie van het universum aanwezig is? U begrijpt vast dat Bruno met zijn in de kiem atheïstische zienswijze, een doorn in het oog van de katholieke kerk was. Geen wonder dat de Nederlandse tak van de Association of Autonomous Astronauts (AAA), de Jungle AAA, de 400^e sterfte dag van Bruno aangrijpt als startpunt van haar 333 dagen durende realisering van het meer dan radicale gedachtgoed van de AAA. Of zoals zij zelf spreken over 17 februari 2000: ‘Het bevroren moment waarop iedereen inziet dat we zelf de ruimtevaart kunnen verwezenlijken’. Pardon? Ruimtevaart? Zelf realiseren? Hoe absurd het op het eerste ook mag lijken, de Association of Autonomous Astronauts stelt zich tot doel om zelf programma’s te ontwikkelen voor de ontwikkeling van een onafhankelijk ruimtevaartprogramma. En toegegeven; wie er wat langer over nadenkt, moet erkennen dat de huidige ruimtevaart wordt beperkt door militaire, wetenschappelijk en of zakelijk belangen. Nooit wordt er rekening gehouden met een hoger belang. Nooit wordt ruimtevaart gekoppeld aan de liberalisering en verbetering van de maatschappij als geheel.

 

RUIMTEVAART ALS MILITAIRE ACTIVITEIT

‘De reguliere ruimtevaart concentreert zich alleen op de hoe-vraag. Hoe komen we op de maan? Wij zijn van mening dat het veel relevanter is om ons af te vragen wat we in de ruimte gaan doen? Welke mogelijkheden het ons kan bieden.’Aan het woord is de vertegenwoordiger van de Nederlandse Jungle AAA die in goede traditie gebruik maakt van de geuzennaam Luther Blissett. Een naam die door een scala van autonome groepen wordt gebruikt om duidelijk te maken dat er een mening van een groep wordt verkondigd, niet van een individu (onder het motto: alleen zijn wij niets, samen zijn we sterk). Vragen over de ware aard van onze ‘Luther’ of over het aantal leden van de JungleAAA worden dan ook steevast van een diep zwijgen voorzien. The medium is blijkbaar The message.

Wat is er dan zo fout aan de ruimtevaart? Luther begint te stralen en verteld vol vuur en enthousiasme:’De enige reden dat er iemand op de maan heeft gestaan is de wapenwedloop gedurende de koude oorlog. In feite is het niets anders dan een PR stunt van het vrije westen dat ons wil laten zien tot wat we in staat zijn. Dat we de huidige wereld kunnen verlaten, als we dat willen. Door het wegvallen van de oorlogsdreiging is er in het westen geen enkele drang meer om iets te doen ruimtevaart. Er is geen direct nut meer. Dat zie je duidelijk terug in de technologie. Zo is de space shuttle technologie al zo’n twintig jaar oud!’ Maar wat is er in godsnaam zo interessant aan het koloniseren van de ruimte? ‘Het heeft iets te maken met het idee dat het leven op aarde altijd beter kan dan het nu is. Ook willen we niet dat anderen voor ons bepalen welke kant we op gaan. We willen ons lot in eigen hand nemen. Op deze aarde zijn de kansen voor toekomstige ontplooiing beperkt. We moeten dus wel gaan denken aan andere manieren’ De kennis van het reizen in de ruimte is bekend. Kennis die een legio aan mogelijkheden opent voor de menselijke samenleving. Mogelijkheden die stelselmatig worden doodgezwegen door de overheden en ruimtevaartinstituten als de NASA en de ESA. Zij opereren immers vanuit puur economische doelstellingen. Bij een succesvol ruimtevaart programma denken zij eerder aan een soort Las Vegas op de maan dan aan mogelijkheden voor iedereen om deze aarde te kunnen verlaten.

JUNGLE IN DE RUIMTE

Om een alternatief voor een dergelijk toekomst scenario te kunnen bieden zette de AAA op 23 april 1995 vanuit Engeland het vijf jaren plan in gang. Een plan dat het verspreiden van ideeën over ruimtevaart tot doel heeft door gebruik te maken van een wereldwijd netwerk van groepen die zich bezighouden met specifieke thema’s die verbonden zijndie verbonden zijn met de onafhankelijke ruimtevaart. Inmiddels heeft ieder Westers land wel zijn eigen AAA groep, In Nederland probeert de Jungle AAA een huwelijk te sluiten tussen breakbeat / drum’n’bass en de ruimtevaart.

Waarom die fascinatie met drum’n’bass? ‘Afgezien van de diepte van de muziek, integreert Jungle de nieuwste technieken in de muziek. Daarnaast moet jungle wel lekker klinken in de ruimte. De muziek heeft een enorme springkracht die bij het uitblijven van de zwaartekracht goed van pas kan komen.’ De bestudering van het muziekgenre heeft volgens de Jungle AAA duidelijk gemaakt dat aarde, met haar socio-gravitationele status-quo net zo min geschikt is voor de realisering van jungle als voor de bevrijding van het alledaagse leven uit de klauwen van de voorgeleefde ervaringen die de wereld ons voorschotelt. Pardon? Is hier sprake van een dubbele bodem? Is het streven naar een autonome ruimtevaart, al dan niet in combinatie met het streven van het lanceren van jungle in de ruimte, geen post-moderne metafoor voor het verloren gaan van het ‘grote verhaal’ denken? Met andere woorden: gaat het de AAA niet eigenlijk om het aanzwengelen van een maatschappelijke discussie over de overdreven streven naar consensus in onze met rijkdom en eigendom overspoelde Westerse samenleving? ‘Nee’, glimlacht Luther, ‘Het gaat ons puur om het realiseren van een onafhankelijk ruimtevaart programma. Er is geen dubbele bodem. De symbiose  tussen breakbeat en ruimtevaart is eigelijk vrij logisch gezien de enorme implicaties die het een en ander heeft’.

 WEG MET DE ZWAARTEKRACHT

Daarbij vervalt de AAA niet in het formuleren van allerlei onrealistische doelstellingen. Juist het gebrek aan een gestructureerd en uitvoerbaar plan zorgt er maar al te vaak voor dat goede initiatieven in de kiem worden gesmoord en leiden tot cynisme, wanhoop en waanzin. De korte termijn doelen van Jungle AAA klinken behoorlijk concreet. Al ligt de nadruk vooral op het wat en niet zozeer op het hoe. Maar het is al vaker gezegd: hoe we moeten reizen in de ruimte is al jaren bekend. 333 dagen na de 400^e sterftedag van Bruno moet het gaan gebeuren. Het project First DJ on the moon wordt dan afgerond met een heuse DJ set op de maan. Liefst voor een swingende menigte die zich totaal kan uitleven op de diepe bassen die zeker zullen aanzetten tot metershoge sprongen. Het bewijs dat breakdancen in de ruimte niet alleen beter en innovatiever is, zal dan worden geleverd. Maar wat als het niet mogelijk blijkt om binnen de gestelde tijd een DJ op de maan te krijgen? Wat dan? Ík twijfel totaal niet aan het slagen van het project. Je moet daarbij denken buiten de gangbare kaders, je moet niet alles letterlijk nemen’. Tja, de zaken worden er niet duidelijker op. Ook de experimenten die gepresenteerd worden op de On The Launch party waarmee het 333 daagse bestaan van de Jungle AAA wordt ingeluid, lichten geen tipje van de sluier. Een slappe Digital Hardcore replica die geen moment van de grond weet te komen en een jungleset die al snel verzandt in industrieel radicalisme, maken duidelijk dat er nog wel wat werk verzet dient te worden. Of vormt het idee dat de zwaartekracht niet meer is dan een sociale constructie (vrij naar Einstein) de sleutel tot succes? De oppositie komt eerder van onverwachte zijde. Was jungle in beginsel een vernieuwende stijl vol experiment, diepe subsonische bassen en hectische drumritmes, tegenwoordig verzandt het genre in saaiheid en lijkt de machtige maar bepaald niet uitdagende Bad Company sound alleen maar terrein te winnen. Een gouden zet van de NASA, ESA en overheden? De tijd zal het leren.