Interview met Carl Guderian
Door Luther Blissett
We ontmoeten Carl in Sociëteit Baby tijdens de maandelijkse Mediamatic lounge. De reden dat we Carl wilden interviewen is dat hij in de periode 1986 - 1996 voor de NASA werkte & we graag inside information wilden verwerven over het reilen & zeilen binnen de NASA.
Hoe kwam je bij de NASA terecht?
Wel, ik had een ingenieurs diploma maar aanvankelijk was er geen werk voor me & werkte ik in Houston in een platenwinkel. Omdat ik aan de cheques kon zien dat er veel mensen van de NASA kwamen, door ze uit te horen kwam ik aan het telefoonnummer van iemand die me verder kon helpen. Mijn eerste sollicitatiegesprek werd op het allerlaatste moment afgelast omdat zojuist de Challenger ontploft was.
Dus je kwam op het dieptepunt van de NASA binnen?
Dat heb ik nooit zo ervaren, het was echt een prima plek om te werken als het gaat om de sfeer op de werkvloer. Maar op het niveau waar ik werkte hadden we ook niet zoveel te maken met het soort beslissingen als het wel of niet lanceren van de shuttle. Het enige dat wij konden doen is een waarschuwing geven als we dachten dat een systeem niet goed functioneert, waardoor uitstel van de vlucht nodig kan blijken te zijn. Je moet begrijpen dat er veel factoren meespelen bij het besluit om de shuttle te laten vertrekken, het weer dat precies goed moet zijn, de constellatie van de sterren & de maan die in het geval van bepaalde satellieten goed moeten zijn, in sommige gevallen kan het soms jaren duren voordat bijvoorbeeld Jupiter op de juiste positie staat om een bepaalde satelliet opnieuw te kunnen lanceren. In het geval van de Challenger was er een hoge druk door allerlei verschillende kritische vluchten die bij het uitstel bij deze vlucht in grote problemen zouden komen. Omdat iedereen er van overtuigd was dat de shuttle 100% veilig was is toen besloten om de shuttle te lanceren. Toen het mis ging met de challenger duurde het tweeëneenhalf jaar voordat er weer een vlucht gemaakt werd. Misschien moest het wel mis gaan om er achter te komen wat de fouten in de shuttle waren. Eigenlijk was het maar gelukkig dat deze catastrofe plaats vond bij deze vlucht & niet bij de vluchten daarna, als de reactor kern van de Galileo die toen in de ruimte gebracht was, met de shuttle ontploft was waren de gevolgen nog veel rampzaliger geweest. Ik geloof niet zo in de theorie dat de aanwezigheid van Crista McAuliffe, die mee vloog op de Challenger in kader van het veelbesproken 'teacher in space program' de reden was om reden van PR de vlucht toch door de laten gaan omdat deze al een aantal maal was uitgesteld.
Wat behelsde jou werk?
De eerste 4 jaar was ik verantwoordelijk voor de opleiding van de astronauten. De basisopleiding van een astronaut is 2 jaar waarin ze kennis op moeten doen van elk systeem in de shuttle, de motoren, klimaat beheersing, computersystemen, daarna begon de specifiekere opleiding waarin ik ze begeleide bij het trainen van de veiligheidsprotocollen. Mijn taak was om de vluchtsimulator te configureren & daarna samen met de astronauten de procedures door te nemen. Vanaf 1989 ben ik aan de slag gegaan met het herschrijven van de veiligheidsprocedures. Het bleek dat veel van deze voorschriften nooit afdoende getest waren. Daarna, vanaf 1992, werkte ik in het mission control centre, op televisie zie je altijd maar een gedeelte daarvan, eigenlijk is dat maar een kleine ruimte terwijl daar buiten in een brede ring allemaal mensen zitten die de vluchtleiding controleren & dat was wat ik deed. Nu zijn heel veel van deze controletaken geautomatiseerd waardoor veel van dit werk is komen te vervallen. Overigens geloof ik wel dat de NASA zo veilig als een menselijke onderneming ooit kan zijn. Op dit moment werk ik in Amsterdam als netwerkbeheerder van een bedrijf dat een internet backbone beheerd.
Dit is natuurlijk de vraag die iedereen je stelt, maar heb je zelf ooit geprobeerd astronaut te worden?
Nee, daar heb ik simpelweg de opleiding niet voor. Om in aanmerking te komen voor een trainingsplaats moet je voor je dertigste minstens een dubbele universitaire opleiding hebben afgerond in de 'harde' wetenschap. Misschien ben ik daar ook wel niet intelligent genoeg voor maar het is vooral een mentaliteitskwestie dat je verschrikkelijk goed moet weten wat je wilt. Je moet er een beetje rigide voor zijn.
Wij krijgen altijd het idee dat NASA erg overtuigd is van haar eigen voortrekkersrol als de organisatie die de ruimte toegankelijk gaat maken voor burgers. Is dat een mentaliteit die je op de werkvloer van NASA tegenkwam?
Een beetje, maar dat is meer iets wat leeft in de hogere wetenschappelijke kringen. Wetenschappers & ingenieurs in de ruimtevaart, maar het geld ook voor bijvoorbeeld de telecom sector, zijn meestal vrij conservatief & hebben een ingenieursantwoord op politieke problemen. SDI, het eerste Star Wars plan van Reagan, was een typische ingenieursoplossing op de koude oorlog. Het NMD plan van de regering Bush nu is een voortzetting daarvan maar wel een stuk realistischer. Ik geloof nog steeds niet dat het zal werken omdat zo'n raketschild 100% moet werken, het heeft geen zin zoveel miljarden te stoppen in een schild al onderschept het 95% van de afgevuurde projectielen. Ten tijde van Reagan was het te bedoeling 'particle beams' in te zetten, een sterke & zeer gerichte straal van neutronen die objecten uit de lucht zou moeten schieten. Het probleem is echter dat het zoveel energie vraagt om zo'n neutronen bundel op te wekken dat die op geen mogelijke manier is te genereren in de ruimte. Technisch gezien is NMD nu realistischer, het gaat alleen nergens over. Met zo'n schild ben je miljarden kwijt & dan ben je alleen nog maar beveiligd tegen raketten. Aanvallen van terroristen met gifgas of iets dergelijks blijft veel gevaarlijker ( en hoe gelijk Carl daarin kreeg). Bovendien is Noord Korea geen gevaar. Amerika is met het wapenarsenaal van nu al in staat Noord Korea te overwinnen, & waarom zouden ze zo stom zijn een raket op Amerika af te voeren. Ik geloof ook niet zo in de geruchten dat het eigenlijk bedoeld is tegen China. Ook als je naar de geschiedenis kijkt dan zie je dat China nooit als eerste heeft aangevallen.
Zolang het congres in handen van de democraten blijft zal het raketschild nooit werkelijkheid worden.
Geloof jij dat het mogelijk is voor iemand met de juiste kennis om zelf een bemand ruimteschip te bouwen, zoals wij van plan zijn?
Rakettechnologie komt uit de jaren '50 dus als je dat beheerst zie ik niet direct een technisch probleem, wel financieel. Ruimtevaart blijft een verschrikkelijk dure onderneming. Het scheelt aanzienlijk in de kosten als het om een onbemande vlucht gaat, want zeker bij een bemande vlucht moet je zo uitvoering testen dat, dat alleen je al miljoenen gaat kosten. Bij een onbemande vlucht kun je besluiten het er gewoon op te wagen, als het mis gaat ben je alleen de raket en de payload kwijt maar die kun je verzekeren, ik weet het niet zeker maar ik geloof dat op dit moment 2 derde van het budget van de shuttle op gaat aan verzekeringskosten. De Chinese regering is op dit moment ook bezig een mens in de ruimte te brengen met geen ander doel dan om te laten zien dat zij daarvoor de technische kennis in huis hebben. Als het de eerste keer misgaat & er mensen om het leven komen dan zal er geen 2e kans komen, dus zelfs voor een regering als die van China die toch weinig respect voor het leven van haar onderdanen toont is het raadzaam voorzichtig te zijn & alles uitvoerig te testen. Een land als China heeft dan nog het voordeel in het bezit te zijn van de voorzieningen en de middelen waar zelfs een groot bedrijf alleen maar van kan dromen. Dus mijn antwoord is dat het onwaarschijnlijk is dat het autonome astronauten als jullie het gaat lukken om op eigen kracht de ruimte in te gaan.
Aan de AAA om aan te tonen dat je ongelijk hebt. Bedankt voor het interview
Carl's homepage: www.vermilion-sands.com