Ook al deed deze instructie de zaal uiteenvallen in een rumoer waarin schoolmeestereske
vermaningen als 'kan het even centraal' [Aaahhh] op zijn best tijdelijk
de rust deden terugbrengen tussen golven van luidruchtig beleden vertwijfelde
verontrusting die elke vorm van collectieve aandacht onmogelijk maakte.
Zoals je echter ziet was al het gekrakeel overbodig, niet alleen is de .walk
syntax zelf zo helder als kristal, ook de instructies zelf zijn eenvoudig
uit te voeren & vereisen geen ingewikkelde berekeningen of handelingen [Oohh].
Het idee van
.walk is tenslotte simpel. De logische stap uitwerkend die volgt op het
gebruiken van algoritmes als psychogeografisch gereedschap, is het vandaar
een kleine sprong die algoritmes niet alleen passief te gebruiken voor het
genereren van een niet-subjectieve wandeling, maar simultaan ook aan te
wenden voor het oplossen van problemen; of in andere woorden voor het maken
van berekeningen. Te vergelijken met de SETI screensaver die in de tijd
dat de computer niet gebruikt wordt, de processor overneemt om een stukje
van een reusachtige verzameling door radio-telescopie verkregen data te
analyseren. Op dezelfde manier gebruikt ook de, helaas vooralsnog hypothetische
[Aaahhh], peripatische computer de ongebruikte restcapaciteit van haar agenten
voor haar eigen doeleinden.
Nu zou je grofweg
kunnen zeggen dat er 2 manieren zijn om een probleem op te lossen: de methode
van de goden & de methode van de mieren. Het opstellen van een god-machine
is een ultradeterminisme bezigheid die niets aan het toeval kan overlaten
daar er op elke situatie & elke afwijking daarin, van te voren met vooropgestelde
reacties reeds geanticipeerd moet zijn. De mier-machine daarentegen is geen
gesloten systeem, maar een flexibel, spontaan netwerk waarin uit simpele
regels, simpel gedrag met complexe gevolgen voorkomt. De interactie van
al die locale beslissingen & daden vinden samen 'spontaan' een vorm om tot
een oplossing voor een probleem te komen.
Het trinaire programmeren van een .walk computer is een voorbeeld van de
eerste methode. Het oplossen van een legpuzzel zoals dat deze middag ondernomen
werd is een voorbeeld van de spontane of emergente methode. Wat het .walk
script zegt te doen is het opstellen van een algoritme (bijvoorbeeld 2e
straat links, 1e straat rechts, 3e straat rechts, herhaal), dit 90 minuten
vol te houden & bij elke ontmoeting met een andere psychogeograaf, die dan
ook nog aan het experiment moet mee doen, te kijken of de puzzelstukjes
aansluiten. Is dit niet zo dan schrijf je onderaan de unieke code op van
de ander, sluit het wel aan [Oohh] dan doe je dat ook & omcirkel je de code
van ander ook nog. De gene met de laagste letter neemt alle stukjes mee.
Deze administratie afgehandeld hebbende gaat iedereen op zijn/haar eigen
instructies verder.
Als in het beste geval na 90 minuten de hele puzzel bij 1 persoon is, is
dat gebeurd door de over het netwerk van psychogeografen gedistribueerde,
locale handelingen, die bij elkaar opgeteld een probleemoplossend vermogen
creëren: een vorm van emergente intelligentie voorgebracht wat een, science
fiction achtige aandoende term, Swarm Brain (of Hive Mind, of Borgenism)
wordt genoemd.
Misschien is het goed om hier aangekomen het oordeel dat zijn eigen vrienden
hadden over Samual Taylor Coleridge (1772-1834), wiens naam zo veel genoemd
werd in de uitleg vooraf, in herinnering te roepen. Deze vonden hem namelijk
zo verward was dat ze spottend zeiden dat hij niet eens in een rechte lijn
kon blijven lopen. Als Coleridge het symbool is van de voortijdig afdwaling
van zijn magistrale (& daardoor nooit afgeronde) projecten, dan zal socialfiction.org
wellicht ooit het symbool worden van de nooit geprogrammeerde peripatetische
computer, want na 90 minuten hadden niet veel stukjes een partner gevonden
[Aaahhh].
Laten we echter
niet op voorhand wanhopen [Aaahhh]. Alle gegevens zijn ingevoerd in Krackplot,
een heerlijk ouderwets DOS-programma dat haar laatste update had in 2001,
waarbij in de release-note trots wordt vermeld dat het nu .gif kan exporteren
[Oohh]. Dit programma, ontworpen door David Krackhardt, één van de belangrijkere
pioniers uit de Sociale Netwerk Analyse, is echter dankzij de vele functies
ervan nog steeds een standaard in het veld.
Het onderstaande psychogeogram [Oohh] laat de interacties zien die plaatsvonden
in het 15 nodes van het Swarm Brain. De lay-out van de nodes is gericht
op overzichtelijkheid & betekent op zichzelf niets.
De gele lijnen
geven aan dat .walkers elkaar ontmoeten, de rode blokjes gekoppeld met een
eenrichtingsverbinding, geven aan wanneer er een puzzelstukje paste & dus
in ander handen overging. Dit laatste gebeurd echter overduidelijk in slechts
een klein percentage van alle interacties, waarbij KK alle overgebleven
stukje had & dus een veel grotere kans had dat er wat paste [Aaahhh]. De
dikke lijn tussen F & H geeft aan dat zij elkaar 2 maal tegenkwamen.
Door dit netwerk door Krackplot te laten doormeten blijkt dat er een 'bereikbaarheid'
is van 100%, dit wil zeggen dat er binnen het systeem iedereen met elkaar
verbonden is [Aaahhh]. Als er altijd informatie kan worden uitgewisseld
& niet zoals in dit geval als er een match is, betekend dat, er van uitgaande
dat hetzelfde aantal interacties ook in de volgende 90 minuten plaatsvindt,
dat door de peripatische computer live gegenereerde informatie vrij gemakkelijk
haar weg vindt naar alle verschillende nodes [Aaahhh].
Een methode
om de Swarmbrain efficiënter te maken zou zijn door deze in Staat te stellen
kopieën te laten maken van informatie. Als er bij een ontmoeting geen match
is tussen 2 puzzelstukjes [Aaahhh], maar ieder wel een kopie van het stukje
van de ander zou meekrijgen zou de in het systeem beschikbare informatie
veel sneller, want exponentieel, alle nodes kunnen bereiken. Nu is het maken
van een fysiek object lastigers, maar als het zou gaan om informatie als
getallen, letters of woorden dan is de situatie natuurlijk al heel anders.
Zoals Coleridge
de vorm van zijn gedichten per regel bepaalde terwijl hij deze opschreef,
zo zal ook de peripatetische computer per experiment verder worden samengesteld
[Aaahhh] & getest [Aaahhh] op wat mogelijk is, onder welke omstandigheden.
Voor het zover is, is het goed te vermelden dat voor de psychogeografen
die de rekenkracht ervan genereren, niet op de hoogte hoeven te zijn van
de werking, het nut of het doel van de peripatetische computer waarvan ze
deel uitmaken: .walk is niet meer dan een toegevoegde functie aan de psychogeografie
die aan de psychogeografische ervaring op zich zelf niets toevoegt. Wat
.walk slechts doet is de surplus van de algoritmen uitbuiten in haar eigen
poging de openbare ruimte een nieuwe functie te geven: die van hardware
waarop een absurdistische wandelcomputer loopt.
Manipuleer & analyseer de gegevens zelf;Download het
krackplot bestand (stroom.kp).
Freaks let
op! In de 'Field' velden is voor elke node aangegeven welk algoritme deze
uitvoerde & eventueel of er een puzzelmatch was.
Links
Download Krackplot
http://www.analytictech.com/downloadkp.htm
Homepage Krackplot
http://www.contrib.andrew.cmu.edu/~krack/
Walking Apart Together werd mogelijk gemaakt door Maureen Timmermans / Stroom
http://www.stroom.nl
Dat was even schrikken [Aaahhh]. (Gelukkig kwam het na afloop nog hele maal goed, [zie foto])